Hoe komt een mens er toe een onderwerp als 'Trialoog' op te pakken? Helemaal uit de lucht gevallen is het niet. Het heeft te maken met een levensloop, het overschrijden van grenzen en kennismaken met andere leefwerelden. De geschiedenis begon in Irian Jaya, het vroegere Nederlands Nieuw Guinea, waarheen Jan en ik als jonggetrouwden vertrokken. Het woord 'ontwikkelingswerk' bestond nog niet, maar Jan moest voor de radiotechnische dienst van de PTT de radioverbindingen met het luchtverkeer en de bestuursposten in tact houden in dit land zonder wegen, waar luchtverbinding de enige mogelijkheid was. Toen aan dit werk in 1962 onverwacht een einde kwam vanwege de overdracht van Nieuw Guinea aan Indonesië, besloten wij om eerst onze kinderen onderwijs te laten volgen in Nederland en daarna, als zij zelfstandig zouden zijn en wij nogmaals ergens nodig zouden zijn, opnieuw een ontwikkelingstaak op ons te nemen. Dat werd - jaren later - Pakistan, een overwegend Islamitisch land. Daar vroeg een christelijke technische school met 70% Christen- en 30% Moslimstudenten een elektronicus voor het opstarten van een elektronische afdeling en het trainen van plaatselijke leerkachten die daarna het werk zouden kunnen voortzetten. Als 'werelddiakenen' hebben wij van 1986-1991, het technische en het onderwijskundige combinerend, samen het project ontwikkeld en afgerond. Tijdens zo'n verblijf in een land met 97% Moslims ervaar je pas echt wat het voor een Moslim betekent 'Moslim' te zijn. Ondertussen was ik bezig mijn afgeronde doctoraalstudie onderwijspedagogiek aan te vullen met theologie. De bestudering van de Islam speelde daarbij ook een rol; zodanig zelfs, dat er in 1991 stof overgebleven was die in Nederland verder uitgewerkt moest worden. Dat heeft geresulteerd in een proefschrift over overeenkomsten en verschillen tussen Islam-Christendom en tussen Koran-Bijbel; dit proefschrift heb ik bij mijn promotie in 1998 verdedigd. Omdat promoveren geen doel op zichzelf was maar een middel om te komen tot dialoog en trialoog, ben ik daarna verder gegaan met lezen, schrijven en spreken over de verwantschap tussen de Abrahamitische geloofsgroepen - Jodendom, Christendom en Islam. Daarom ook staan interreligieuze ontmoetingen hoog op mijn prioriteitenlijstje. Tegelijk ben ik actief voor de W.C.R.P., de World Conference on Religions for Peace, kortgezegd Religies voor Vrede. Behalve op nationaal en Europees niveau zijn er ook in wereldverband ontmoetingen. In 1999 waren Jan en ik aanwezig in Amman, Jordanië. Daar waren prins Hassan, initiatiefnemer en oprichter van de WCRP in 1970, en koning Abdullah gedurende vijf dagen de gastheren van de 1500 aanwezigen,waarbij regeringsleiders en religieuze leiders uit conflictgebieden in alle werelddelen spraken over nieuwe initiatieven ten behoeve van de vrede.